Eskişehir Odunpazarı'nda Deri ve Ahşap Tasarımlar Yapan Necmiye Çulhaöz, Kendi Tarzıyla Eşsiz Ürünler Ortaya Çıkarıyor.
Eskişehir’in Odunpazarı bölgesinde atölyesi bulunan Necmiye Çulhaöz, kurumsal iş hayatını geride bıraktıktan sonra 8 yıl önce başladığı zanaat yolculuğunda, deri ve ahşabı geleneksel yöntemlerle harmanlayarak özgün çanta ve aksesuarlar tasarlamaktadır.
Pandemi döneminde kendi çabalarıyla deri işlemeyi öğrenen 48 yaşındaki Necmiye Çulhaöz, baba mesleği ahşap işçiliğini de sürece dahil ederek tamamen el yapımı, kişiye özel ve sınırlı sayıda çantalar ile aksesuarlar üretmektedir. Ana malzeme olarak dana derisini kullanan zanaatkar, bu materyali kiraz ve ceviz gibi çeşitli ağaç türleriyle birleştirerek eşsiz tasarımlar ortaya çıkarmaktadır. Odunpazarı bölgesinin ruhunu yansıtan ürünleriyle, seri üretimden uzak durarak her üründen yalnızca bir adet üretmeye özen göstermektedir.
Şablonsuz ve Kişiye Özel Tasarımlar
Necmiye Çulhaöz, doğadan topladığı her materyali kullanarak çanta ve aksesuarları için cam ve lüle taşı gibi malzemeleri de dahil ettiğini söylemektedir. Tasarımlarında Odunpazarı’nın genel ruhunu yakalamaya çalışırken, en çok çanta üretmektedir. Bunun yanı sıra aksesuarları, saç tokaları, kolyeleri ve küpeleri de ilgi görmektedir. Toptan çalışmadığını, sınırlı üretim yaptığını ve müşteriye birebir hitap etmeye gayret ettiğini vurgulamaktadır. Atölyesinde hiçbir şablon bulunmadığını ve tüm tasarımları detaylıca kendisinin yaptığını ifade etmektedir.
El Yapımı Üretim Süreci
Bir çantanın yapım süresinin değişkenlik gösterdiğini belirten Çulhaöz, "Bir seriyi çıkarmak 10 gün ile bir ay arasında sürebiliyor. Müşterinin isteğine göre çalışıyorum. Ahşap işçiliği ise benim baba mesleğim. Babam bizi hiç atölyeye sokmadı. Ben de işten ayrıldıktan sonra bu işe küçük küçük başladım. Kıl testere ve zımpara gibi eski yöntemleri kullanıyorum. CNC ve lazer değil, tamamen el yapımı çalışıyorum." şeklinde konuşmaktadır.
Usta-Çırak İlişkisi ve Gelecek
El sanatlarına olan ilginin azaldığını ifade eden Çulhaöz, usta-çırak ilişkisi konusunda şunları aktarmaktadır: "Bu ilişki gerçekten çok eskiye dayanıyor ve şu anda böyle bir talep de bulunmuyor. Ben oğluma öğrettim, o şimdi askerde. Oğlumun kız arkadaşına dikişi, kesimi ve ahşabı gösterdim. Bir şekilde birileri en azından bir şey öğrenirse belki bizden miras kalacak ve bu durum bizi mutlu ediyor."