Kırklar Mahallesi'nde bulunan pomza madeninde, işçiler ile tilki arasındaki dostluk, zamanla derinleşerek örnek bir hikâyeye dönüştü. İlk başta temkinli olan tilki, işçilerin şefkati sayesinde korkularını yenerek madenin maskotu oldu. İşçiler, tilkiyi her gün düzenli olarak besleyerek ona ekmek ve yemek artıkları veriyor. Zamanla tilki, işçilerin ellerinden yemek alma cesaretini göstererek onlarla daha da yakınlaştı.
Dinlenme alanlarına kadar giren sevimli tilki, işçiler tarafından aileden biri gibi karşılanıyor. İşçiler, tilkinin çalışma ortamına getirdiği neşeyi vurgulayarak, onunla kurdukları bağın kendilerine moral kaynağı olduğunu belirtiyor. Bu sıcak diyaloglar, işçiler ve tilki arasında renkli ve samimi görüntüler oluşturuyor, bu da Ahlat'taki dostluğun ne denli özel olduğunu gösteriyor.
