Mondros Ateşkes Antlaşması'nın ardından, ülke işgal altındayken, bağımsızlık mücadelesi başlamıştı. Kongreler düzenlenirken, cephelerde halkın da desteğiyle kanlı direnişler yaşandı. Bu dönemde, cepheye mühimmat taşıyan Şerife Bacı ve Erzurum’da cesaretiyle tanınan Nene Hatun gibi birçok kadın, Türk milletinin direnişine destek verdiler. Ancak "Kara Fatma" lakaplı Üsteğmen Fatma Seher, bu mücadelede öne çıkan bir başka önemli figür oldu. Asker eşiyle birlikte cepheleri dolaşarak askerlerin yemeklerini pişirdi ve yaralarını sardı.
Fatma Seher, Mustafa Kemal Atatürk’ten aldığı "Kara" lakabı ve üsteğmen rütbesiyle 300 kişilik birliğiyle Batı Cephesi’nde görev aldı. Ancak savaş sonrası hayatı zor geçti. Cumhuriyet Halk Fırkası'nın iktidarda olduğu dönemde iş bulmakta zorluk çekti ve 1933 yılında Galata’daki Rus Manastırına sığındı. Gazeteci Mekki Sait Esen, burada yaşadığı sefalet içinde onu bulup röportaj yaptı ve bu durum halkın tepkisini çekti.
Kara Fatma, kendisine bağlanan üsteğmenlik maaşını "Ben vatanım için savaştım, para için savaşmadım" diyerek Kızılay’a bağışladı. Ayrıca, savaşa katılan elini kaybeden ve akli dengesi bozulan yeğeni küçük Fatma ile onun çocuklarını sahiplenerek onlara destek oldu. Yalnız kaldığı günlerde, Kızılay ve diğer kurumlar onun için yardım kampanyaları düzenleyerek gıda ve maddi yardım göndermeye başladı. 1954 yılında TBMM tarafından kendisine aylık bağlandı. Ancak, adının marşlara ve heykellere konu olmasına rağmen, Kara Fatma 2 Temmuz 1955 tarihinde İstanbul Darülaceze’de 67 yaşında hayata veda etti.
